Hoe ik mijn meest dierbare schilderij Verlicht hart redde

16-09-2014 09:15


Lichtpuntje 162: nieuw, ander schilderij

 

schilderij Verlicht hart

© www.fotogelukjes.nl het nieuwe schilderij


Met kloppend hart steek ik de stekker in het stopcontact.
Maar er gebeurt niks. Helemaal niks.
De lichtjes van mijn meest dierbare schilderij doen het niet.
Ook dit doek heeft de verhuizing niet goed overleefd.
Ik voel de moed en het lood in mijn schoenen zakken.

Wat nu?
Dit is het eerste schilderij, dat ik maakte tijdens mijn revalidatie, waar weer licht in zat, en één van de laatsten voor de dood van Pierre. En omdat het zo mooi mijn schilderijen met mijn lichtpuntjes verbindt, vormt het ook nog de header van mijn website.
Dat mag niet kapot zijn.
Dat kan niet.

Ik moet huilen, heel hard huilen, uit mijn tenen komen de tranen.
Dit kan ik er in Augustus, de sterfmaand van wijlen mijn lief nou net niet bijhebben.

Ontroostbaar app ik vriendin P.
Ze weet wat dit doek voor me betekent, reageert superlief en oppert, als ik weer een beetje gekalmeerd ben, of ik de lichtjes misschien kan vervangen?
Daar had ik al aan gedacht maar ze zitten muurvast, dus dat lijkt me onmogelijk.

 

Schilderij Verlicht hart reparatie


Of toch niet?
Eerst pak ik puur intuïtief de doos met kerstspullen erbij. Daarin vind ik, alsof het zo moet zijn, een ongebruikt snoer met kerstlampjes, die oorspronkelijk uit de inboedel van Pierre komen. Voor de zekerheid test ik ze: ze doen het!

Dan frommel ik een beetje aan de huidige lampjes. Mmm, met wat gedoseerd geweld krijg ik ze misschien toch best los. Met een oud aardappelschilmesje snijd ik voorzichtig de lijm kapot en begin te sjorren. Wauw, het lukt, in een mum van tijd verwijder ik ze allemaal. Het gaat soepeler dan verwacht en dat is een lichtpuntje maar ik ben er nog niet gerust op.

Want nu heb ik een schilderij met 10 gaten erin, terwijl het snoer van Pierre* uit 40 lampjes bestaat. Hoe ga ik dit aanpakken? Na rijp beraad en diep ademhalen maak ik met een handboortje, een priem en een schaar flink wat extra gaatjes bij. Vervolgens draai ik het doek om, stop de nieuwe lampjes erin en lijm ze één voor één vast.

Tijdens het plakken voel ik Pierre* heel dichtbij me. Sterker nog, ik hoor hem de verhuizers uitschelden om hun onzorgvuldigheid en tegelijkertijd mij troosten en verzekeren dat het goed komt. “Jij hebt voor hetere vuren gestaan, lief, en wel vaker iets wat onmogelijk leek, toch mogelijk gemaakt. Dit is een eitje voor jou. Vertrouw nou maar op je creativiteit en je intuïtie.”
Het klinkt me als muziek in de oren maar, ondanks mijn groeiende vertrouwen, ook wat al te optimistisch.

Na ruim een etmaal is de lijm droog en test ik de lichtjes. Ze hebben het plakgeweld overleefd en doen het nog steeds. Wat een lichtpuntje. Nu kan ik de voorkant bijwerken. Eerst plak ik de lampjes af en spuit en verf het groene plastic, dat zichtbaar is, crème en goud.

Dan breng ik stapje voor stapje ook de plekjes rondom de lichtjes weer in balans met de rest van het schilderij. Het is een kwestie van heel vaak afstand nemen en mijn gevoel volgen, net zolang tot ik tevreden ben over de compositie, de kijklijnen, de spanning en de kleuren.

Als ik het af vind, voel ik de opluchting door mijn lijf gaan. Ik heb een nieuw, ander schilderij met veel meer lichtpuntjes erin en dat zijn ook nog eens de lichtpuntjes van Pierre. Hoe symbolisch! Het schilderij doet zijn naam nog meer eer aan, het krijgt een nog specialer plekje in mijn hart en het blijft nu zeker de header van mijn site. Ik kan niet nalaten om te denken dat dit misschien wel zo heeft moeten zijn en dat brengt de glimlach terug op mijn gezicht. Alles komt goed, en zo niet: dan toch! Wat een lichtpuntje!

 

Meer informatie over schilderij Verlicht hart? Bekijk het hier.


Lees ook:

Lichtpuntje 159: zo kreeg ik weer schilderinspiratie

Lichtpuntje 153: de verhuizing, zo ging het

Lichtpuntje 135: mijn 4 favoriete schilderijen

Lichtpuntje 69: de sterfmaand

Lichtpuntje 45: de fatale dag

 

Via deze blog en sociale media deelt Marloes haar lichtpuntjes: die kleine dingen, die het leven leuk en de moeite waard maken. Hoe donker het leven ook lijkt, er zijn altijd lichtpuntjes, dat is haar motto. Van oorsprong is ze bedrijfskundige met als specialisaties marketing en business development. Maar twee tragische auto-ongelukken, aan het ene hield ze hersenletsel over en aan het andere verloor ze haar man, gaven het leven van Marloes een totaal andere wending. Lees hier haar levensverhaal.

 

Niets missen?

 

Je digitale leven opruimen: hoe je dat doet

09-09-2014 10:00


Lichtpuntje 161: ruimte in mijn hoofd

Onderzoeken of ik, binnen de grenzen van de mogelijkheden van mijn beperkingen, mijn nieuw ontdekte talenten op het gebied van schilderen en schrijven verder uit kan bouwen.
Dat is mijn nieuwe droom.

Utrecht prullenbak

 

Als ik die werkelijkheid wil gaan maken, dan moet ik er allereerst voor zorgen dat alle andere dingen in mijn leven zo min mogelijk punten kosten.
Alleen dan blijft er van het kleine potje energie, dat ik heb, misschien genoeg over om in het realiseren van mijn droom te steken.
Concreet betekent dat: alles wat ik doe nog eens kritisch onder de loep nemen en nog een ronde minimaliseren, simplificeren, opschonen, of hoe het ook noemen wilt.


Het lichtpunt is dat ik op een hoop fronten al schoon schip heb gemaakt.
Ik bouwde waar mogelijk professionele hulp afrondde mijn meer dan 10 jaar slepende letselschadezaak af en verhuisde naar een kleiner, overzichtelijker en onderhoudsarmer appartement. Ook qua spullen is er niet meer zoveel te halen. Die issue heb ik voor de verhuizing al radicaal aangepakt.

De grootste uitdaging ligt op administratief gebied. Mijn digitale en fysieke archief zijn weliswaar goed gestructureerd, maar ik heb na de verhuizing nog wel wat overbodige ballast aan boord.

En dus vraag ik me vanaf nu bij elk poststuk en bij elke mail af of de betreffende product of dienst nog wat toevoegt of dat ik er net zo goed afscheid van kan nemen. In geval van houden, bedenk ik of ik het slimmer kan organiseren.

 

toetsenbord laptop

Ik begin met het opschonen van mijn mail. Elke dag pak ik een half uur een aantal mappen aan. Alle berichten, waar ik niks meer aan heb, gooi ik weg. Na ruim een week is het klaar.

Dan alle afbeeldingen. Dat blijkt een lastige, intensieve en vermoeiende klus. Maar als ik het weer stapje voor stapje doe, gaat het goed. Ik maak dappere keuzes en gooi duizenden foto’s weg. Dat ruimt lekker op en scheelt veel schijfruimte. Ook deze klus is in ruim een week geklaard.

Bij het doorploegen van al die foto’s valt me op dat ik na de cursus Lessen in licht en door het daarna simpelweg heel veel te doen, wel beter ben gaan fotograferen. Kijk, dat is nog eens een lichtpuntje!

Verder leer ik een wijze les en dat is ook een lichpuntje. Ik ga voortaan radicaler zijn in welke foto’s ik wel en niet van mijn telefoon op de computer zet. Lees: als de foto niet echt leuk is of nuttig, dan weg ermee!

Als laatste ga ik door de sectie mijn documenten heen. Dat is gelukkig in 2 sessies klaar. Dat betekent dat nu mijn hele computer opgeschoond is. Jeuh, wat een lichtpuntje!

stapel papier

Vervolgens loop ik door al mijn fysieke mappen heen. Omdat ik van al dat papier af wil, ben ik echt kritisch en gooi heel veel weg. Vooral de verkoop van mijn huis scheelt veel. Er verdwijnt een flinke stapel in de papierbak. Het is alsof ik het letterlijk los laat en laat gaan.

Als laatste schoon ik mijn sociale media accounts op, zeg klantenkaarten op, die ik toch niet gebruik, koop foute beleggingspolissen af en schrap activiteiten, die me niet meer zoveel opleveren.

Door al dat ruimen krijg ik voor het eerst na de verhuizing het gevoel dat mijn leven inderdaad simpeler en overzichtelijker is geworden. Precies wat ik voor ogen had. Er ontstaat niet alleen ruimte in mijn computer en in mijn boekenkast, maar ook in mijn hoofd. Ik krijg zin om over nieuwe dingen na te denken.

Zo schieten me allerlei ideeën te binnen voor het verbeteren van mijn website, het volgende project op weg naar het waarmaken van mijn droom. En om dat laatste was het me toch in eerste instantie om te doen. Wat een lichtpuntje!
 
Lees ook:  
Lichtpuntje 151: opruimen, de eindsprint en wat dat losmaakte
Lichtpuntje 147: grote opruimactie (2)
Lichtpuntje 118: grote opruimactie
Lichtpuntje 115: zo bracht ik orde in mijn digitale leven
Lichtpuntje 41: de functie van opruimen in een rouwproces

Bekijk mijn schilderijen

 

Via deze blog en sociale media deelt Marloes haar lichtpuntjes: die kleine dingen, die het leven leuk en de moeite waard maken. Hoe donker het leven ook lijkt, er zijn altijd lichtpuntjes, dat is haar motto. Van oorsprong is ze bedrijfskundige met als specialisaties marketing en business development. Maar twee tragische auto-ongelukken, aan het ene hield ze hersenletsel over en aan het andere verloor ze haar man, gaven het leven van Marloes een totaal andere wending. Lees hier haar levensverhaal.

 

Niets missen?

 

DAGBOEK: mijn 9 lichtpuntjes van Augustus 2014

02-09-2014 10:00

 

compilatie lichtpuntjes augustus 2014


van linksboven naar rechtsonder:

1. Het was deze maand wat koeler weer, waardoor ik vaker kon gaan hardlopen. En omdat het nog vakantie was, was het lekker rustig en stil in het bos. Dat was echt genieten. Bovendien ging het een paar keer bijna vanzelf: geen zware benen, steek en/of andere ongemakken. Heerlijk!

2. Voor het eerst sinds lange tijd had ik weer zin om te gaan schilderen. En dus ging ik in mijn opgeleukte schilderhok (oh nee...atelier) aan de gang. Ik repareerde Gebroken hart en zette een mooie quote op de achterkant, maakte een heel nieuw schilderij, dat ik Geopend hart heb gedoopt, en werkte verder aan Gescheurd hart, een doek waar ik nog in mijn oude huis aan begonnen was. Het is een fijn gevoel om weer inspiratie te hebben.

3. Ik vierde (verlaat) mijn verjaardag met mijn ouders. Ze verwenden me met een prachtige bos bloemen en een inspirerend boekje vol gedichten. Daarnaast gingen we gezellig lunchen in Rhijnauwen. Het was een leuke ochtend.

4. Ik bracht de camera van Pierre* naar een winkel gespecialiseerd in 2e hands analoge camera's in mijn eigen Utrecht. Er ontstond een bijzonder en mooi gesprek met de eigenaresse. Zij is ook weduwe en snapte dus mijn sentiment heel goed. Met een grote glimlach op mijn gezicht fietste ik weer naar huis. Een echte liefhebber gaat dadelijk met plezier met de camera van wijlen mijn lief fotograferen. En van dat idee word ik heel erg blij!

5. Deze maand, 5 jaar geleden, verongelukte en overleed Pierre*. Dat betekende een aantal moeilijke dagen. Gelukkig weet ik inmiddels wat ik dan ongeveer moet verwachten en hoe ik er het best mee om kan gaan. Ik plan niks, doe wat mijn gevoel me ingeeft en eet natuurlijk patatjes. En het hielp dat ik ook dit jaar weer veel lieve kaartjes en berichtjes via sociale media kreeg.

6. Als ik me brak voel maar klaar ben met op de bank en in bed hangen, werkt het goed om iets simpels met mijn handen te doen, waarbij ik ook nog resultaat zie. Kaarten maken is dan één van mijn favoriete bezigheden. En het is ook nog vaak een opkrikker voor mijn humeur.

7. Augustus was opschoonmaand. Ik ruimde mijn mail op, gooide duizenden foto's weg van mijn computer en bracht de inhoud van mijn fysieke mappen drastisch terug. Het was een flinke klus maar wel met een heel fijn resultaat. Er kwam namelijk ruimte in mijn hoofd en ik realiseerde me dat ik steeds meer met mijn rug in plaats van met mijn gezicht naar het verleden gericht sta. Ik heb weer oog voor de toekomst. Joepie!  

8. Als gevolg daarvan had ik deze maand een ware ideeënmachine in mijn hoofd. Vanaf het moment dat ik mijn schildersruimte opknapte en mijn digitale leven opruimde, gingen de ideeën stromen. Dat proces werd nog eens extra gestimuleerd door de 5 zomerkoffiewebinars, waar ik met veel plezier naar luisterde. Ik verzamelde alle ideeën in mijn dromenboekje om er op een later moment wat mee te doen

9. Ik deed mee aan de speelkwartiertjesweek: meer dan 300 mensen ontvingen iedere dag een speelopdrachtje in hun mailbox om de dag vrolijk mee op te schudden en deelden het resultaat via sociale media. Thema’s waren wonderlijk waarnemen, kleine kadootjes, rommelen met routines, lekker lummelen, verras jezelf, verrukkelijk verdwalen en vrijheid blijheid. Het was leuk om te doen en het leerde me dat ik door mijn lichtpuntjes al speelser naar de wereld kijk. 


Augustus was een maand van moeilijke dagen maar ook van opschonen en inspiratie. Ik ben benieuwd wat September me gaat brengen. Natuurlijk blijf ik ook dan lichtpuntjes zoeken. Wil je niets missen van mijn zoektocht, volg me dan op twitter, facebookinstagram of pinterest. Ik zie je daar graag!

Lees ook:
Lichtpuntje 160: hoe de camera van wijlen mijn lief een bijzondere bestemming kreeg
Lichtpuntje 159: zo kreeg ik weer schilderinspiratie
Lichtpuntje 53: 7 inspirerende tips om je lichtpuntjes te leren zien

Lichtpuntje 52: wijlen mijn lief wordt nooit meer jarig
Lichtpuntje 45: de fatale dag
Bekijk mijn schilderijen

 

Via deze blog en sociale media deelt Marloes haar lichtpuntjes: die kleine dingen, die het leven leuk en de moeite waard maken. Hoe donker het leven ook lijkt, er zijn altijd lichtpuntjes, dat is haar motto. Van oorsprong is ze bedrijfskundige met als specialisaties marketing en business development. Maar twee tragische auto-ongelukken, aan het ene hield ze hersenletsel over en aan het andere verloor ze haar man, gaven het leven van Marloes een totaal andere wending. Lees hier haar levensverhaal.

 

Niets missen?