blog
1000 dagen van rouw Daar gaat de wensballon 13-05-2012 10:02
Lichtpuntje 95: weer een gangetje
De warmte doet zijn werk en ik voel de dreamflyer trekken. Hij wil omhoog en dus laat ik hem los. “Dag lief, rust zacht”, hoor ik mezelf mompelen. Als vanzelf begin ik heel hard te zwaaien. Ik pak vriendin J. vast en we zien hoe de wenslampion met een flinke vaart de lucht in gaat en steeds kleiner wordt. Omdat het zulk prachtig helder weer is, kunnen we hem heel lang volgen en nakijken. Het is een fascinerend gezicht en een overweldigend gevoel.
Het is alsof ik Pierre loslaat. Alsof ik hem naar zijn laatste rustplek breng. Dat wat me tijdens de crematie niet lukte, gebeurt nu totaal onverwacht wel. Toen kon en wilde ik Pierre niet laten gaan. Huilend hing ik totaal wanhopig over de kist om hem hier bij mij te houden. Hij mocht niet weg, ik wilde niet dat hij dood was.
Het is de 3e geboortedag van Pierre na zijn dood en ik ben samen met J. aan het picknicken in het park waar we veel gingen wandelen in de periode vlak na zijn overlijden. Het idee om de wensballonnen op te laten, kwam die ochtend spontaan in me op.
Ik kreeg ze van J. voor mijn 40e verjaardag. Het leek erop dat ik het diepste dieptepunt van mijn burnout en revalidatietraject gehad had. Dat ik het donkerste donker gezien had en weer voorzichtig omhoog en vooruit kon gaan kijken.
En daar pasten toen 2 wenslichten als cadeau bij. De bedoeling van J. was dat ik ze samen met Pierre ging oplaten en een wens zou doen voor onze gezamenlijke toekomst. Dat moment is er nooit van gekomen want 25 dagen na mijn verjaardag overleed Pierre. De wenslichten verdwenen uit het zicht. Tot vanmorgen.
Terugkijkend hadden deze wensballonnen een symbolische functie in mijn rouwproces. Het eerste jaar wilde ik Pierre koste wat kost vasthouden en was ik doodsbang om hem los te laten. Ik had tijd nodig om te beseffen dat hij overleden was en echt nooit meer terug kwam.
In het 2e rouwjaar realiseerde ik me dat ik, om zelf verder te kunnen, Pierre anders moest gaan vasthouden. Stapje voor stapje doorvoelde ik de rauwste rouwpijn en kreeg ik het vertrouwen dat ik het alleen kon hier op aarde.
Al die tijd hield ik wel een denkbeeldig lijntje met hem alsof ik continu een vlieger bij me had met een heel lang touw eraan. Ook dat lijntje heb ik nu letterlijk losgelaten. Ik liet Pierre fysiek gaan maar hij zit voor altijd in mijn hart en zal zolang als ik leef onderdeel van mijn wezen zijn.
Met dit wenslichtritueel sluit ik een bijzondere periode af. Binnenkort is Pierre namelijk 1000 dagen dood. Een symbolisch moment waar ik reikhalzend naar heb uitgekeken omdat ik hoopte dat het dan beter met me zou gaan.
En het gaat ook beter. Tot op zekere hoogte gaat mijn leven weer zijn gangetje. Mijn gangetje wel te verstaan. Het is een heel ander gangetje dan dat ik me 15 jaar geleden had voorgesteld en ook heel anders dan dat van de meeste mensen van mijn leeftijd. Maar… ik heb weer een gangetje en dat is een lichtpuntje.
De pijn en het verdriet om het verlies van Pierre zijn net als mijn gezondheidsbeperkingen met alle gevolgen van dien een integraal onderdeel van mijn leven geworden. De zwarte rand van rouw is er altijd maar er bestaat ook weer licht naast het donker. Ik kan weer geluk voelen en echt genieten. Daar ben ik trots op en dat is een lichtpunt, waar ik de afgelopen 4 jaar alleen maar van heb kunnen dromen.
Marloes blogt en twittert over lichtpuntjes, over de kleine dingen die het leven mooi maken. Het helpt haar om te gaan met hersenletsel en het overlijden van haar man. Hoe zwart het leven ook lijkt, er zijn altijd lichtpuntjes, dat is haar motto.
Lichtpuntje 90: wijlen mijn lief wordt nooit meer jarig (2)
Niets missen?
| |
Zo bijzonder kan een fotoshoot zijn26-04-2012 17:10
©Pascalle van Vliet – www.fotogelukjes.nl
Lichtpuntje 94: speelse, spontane fotosessie
Mocht je een keer een model zoeken voor portretfotografie dan houd ik me aanbevolen. Dat mailde ik verlegen en met enige schroom aan tweep P.. Bij de fotoshoot voor Vriendin had ik namelijk ontdekt dat ik het leuk vond om op de foto te gaan en P. had aangegeven dat ze wilde oefenen met het maken van portretten van mensen, die ze niet kende.
Onlangs ontmoetten we elkaar na een paar maanden twitteren, mailen en whatsappen in real life. Heel even was het wat onwennig maar al snel praatten we, ondanks het leeftijdsverschil van meer dan 20 jaar en de totaal verschillende levensfases, honderduit. Over van alles en nog wat maar vooral over dat wat ons bindt: het rouwproces als gevolg van het overlijden van iemand, die ons heel erg dierbaar is.
Als we ons uiteindelijk losrukken uit het gesprek, besluiten we foto’s te gaan maken in het bos waar ik altijd hardloop. Het lijkt me symbolisch en leuk om die plek eens een keer met andere ogen te bekijken. Het ijskoude en miezerige lenteweer weerhoudt ons niet.
We beginnen voorzichtig op het witte bruggetje bij de beeldentuin en op het nieuwe hardhouten bankje langs mijn hardlooproute. Daarna moet de picknicktafel in het open veld eraan geloven. We krijgen er steeds meer lol in terwijl onze monden niet stil staan. De gesprekken zijn intens en bijzonder.
De volgende stop is bij een omgevallen boomstronk, die er al zo lang ligt als ik daar kom. Ik ga er op liggen, P. klimt op het glibberige hout en gaat staan. Ze torent hoog boven me uit en we moeten lachen om de situatie. Al wiebelend schiet ze achterelkaar door. Het voelt vertrouwd en ik voel me vrij voor de camera.
Als laatste wijken we van de gebaande paden en gaan midden tussen de bomen staan. Er liggen nog veel herfstblaadjes, die ik omhoog ga gooien en weer naar beneden laat dwarrelen. Het is even oefenen op de juiste positie en de goede manier van gooien. Uiteindelijk levert ook dit een aantal fraaie wat meer kunstzinnige beelden op.
Omdat het zo goed voelt, durf ik als we weer thuis zijn mijn ultieme vraag te stellen: “zou je mijn handen en in het bijzondere de 2 ringen aan mijn ringvinger willen fotograferen?” Ruim 2 jaar geleden liet ik de trouwring van Pierre met pijn in mijn hart op mijn maat maken. Die ring draag ik nu naast mijn trouwring waardoor het voelt alsof wijlen mijn lief altijd bij me is en me beschermt. Ik heb al langer de wens om dat op een mooie manier vastleggen. We gaan aan de slag en in een vloek en zucht staat het erop.
Als ik de foto’s later krijg zit ik minimaal een kwartier met een grote glimlach op mijn gezicht en met natte ogen sprakeloos naar het beeldscherm te staren. Wat is dit mooi geworden. Ik ben enorm dankbaar dat iemand zoiets voor mij doet. Wat een cadeau!
Later komen er meer tranen. Ik mis Pierre. Hij was dol op fotograferen en ik wil deze foto’s aan hem laten zien. Hij had ze zó mooi gevonden en was zó trots geweest. Deze foto’s zijn echt, puur natuur en authentiek en daar hield hij van. Het had hem geïnspireerd om zelf zijn weer camera te pakken en om zijn passie voor fotografie verder te ontwikkelen. Maar dat kan niet meer en dat doen pijn.
Als mijn tranen opgedroogd zijn, doet mijn hoofd zeer en ben ik behoorlijk overprikkeld maar wát was dit een speciale en bijzondere ochtend. Ik ontmoette een zeer getalenteerde, jonge vrouw, had een ontroerend gesprek, dat me raakte en deed een speelse spontane fotosessie met werkelijk prachtige foto’s als gevolg. Als dat geen lichtpuntje is?
Marloes blogt en twittert over lichtpuntjes, over de kleine dingen die het leven mooi maken. Het helpt haar om te gaan met hersenletsel en het overlijden van haar man. Hoe zwart het leven ook lijkt, er zijn altijd lichtpuntjes, dat is haar motto.
Lees ook:
Niets missen?
| |
Hoe ik mijzelf verbaasde bij een schrijfworkshop met twittervrienden Het potloodgebouw in Rotterdam 21-04-2012 10:04
Lichtpuntje 93: voor herhaling vatbaar
Elkaar schrijvend in real life leren kennen tijdens een schrijfmiddag voor twittervrienden, zou dat niet leuk zijn? Dat twitteren schrijfdocente en dichter M. en taaltrainer A.. Nieuwsgierig open ik de link. De workshop heeft als thema ‘Ritme en verbinding’ en vindt zowat bij mij om de hoek plaats. Geleide schrijfoefeningen in een kleine groep op een rustige locatie, dat klinkt haalbaar.
Het lijkt me bovendien een uitgelezen kans om te ontdekken of mijn enthousiasme voor schrijven zich beperkt tot mijn blogs of dat ik het in een andere context ook leuk vind. Onder het gebruikelijke gezondheidsvoorbehoud meld ik me aan en tref in mijn agenda de nodige voorzorgsmaatregelen. Ik heb geluk. Op de betreffende dag is de vorm van de dag goed genoeg om deel te nemen. Dat alleen is al een lichtpuntje!
Als ik aankom, valt me meteen op dat de ruimte wat minder rustig is dan verwacht. Het tafelblad is voorzien van een bont gekleurde kakofonie van oude strips, tv beelden en clips en er hangen overal gemozaïkte spiegels. Het duizelt me al snel.
Ik kraak mijn nog redelijk frisse hersens en zoek koortsachtig naar een oplossing maar ik kan niet zo vlug schakelen en dus geef ik me eraan over. Het is niet anders. Ik probeer mijn ogen zoveel mogelijk te richten op mijn schrijfboekje. Daar ben ik hier immers voor.
Naamdicht
De eerste opdracht is een naamdicht. Het is bedoeld als alternatief voor het traditionele voorstelrondje. Omdat ik nog moet acclimatiseren en me niet helemaal vrij in mijn hoofd voel, is het zoeken. Uiteindelijk kom ik tot het volgende best bevredigende resultaat.
M ogelijkheden ontdekken
Haiku’s
Daarna gaan we aan de gang met haiku’s. Een haiku is een Japanse dichtvorm, die bestaat uit 3 regels van elk 5, 7 en 5 lettergrepen. Het is een oefening om tot de kern te komen.
Een foto van het potloodgebouw in Rotterdam en een kaartje met de tekst ‘kabouter puntmuts’ koppelen tweep E. en mijzelf aan elkaar. De opdracht is om samen 2 haiku’s te maken, één waarbij we kijken naar het gebouw en één waarbij we doen alsof we het gebouw zijn. We produceren in de korte tijd, die we hebben, de volgende gedichtjes.
statig grijs potlood
Het is een bijzonder gevoel dat de samenwerking met iemand, die ik niet ken, al schrijvend tot zoiets moois leidt. Het breekt mijn ijs en vanaf nu gaat het schrijven soepeler.
Rondeel
We krijgen een voetafdruk voor de oefening ‘Onderweg’. In elke teen schrijven we een woord dat bij ons past. Met die 5 woorden trekken we een schrijfsprint in de voetzool. In de tekst onderstrepen we vervolgens de 5 belangrijkste zinnen. Daarmee maken we een rondeel. Bij mij ontstaat het gedicht ‘Op reis’. Ik ben verbaasd over mijn productie en ook trots. Mijn schroom is weg, ik begin dit leuk te vinden.
ik ben op reis
Naar aanleiding van de tekst in de voetzool bedenken we vervolgens een vraag voor onszelf. Die vraag is het beginpunt voor het volschrijven van een labyrint. En dan gebeurt het. Uit het helemaal niks ontstaat een gesprekje met Pierre. Tranen wellen op en ik weet niet goed wat te doen. Laat ik ze komen, slik ik ze weg of schrijf ik door?
Ik kies voor een halfslachtige tussenweg. Ik buig mijn hoofd wat dieper, ga schrijven en besluit het resultaat niet voor te lezen in de groep. Dit is voor mij alleen. Het werkt. Ik ga de diepte in en pen in no time het hele doolhof vol. Ik voel me opgelucht, blij en heel dicht bij wijlen mijn lief. Wat is het mooi dat dit al schrijvend kan gebeuren. Ik heb de smaak te pakken.
Spiegelelfje
De laatste opdracht starten we met het luisteren naar een liedje in een onbekende taal. Van 10 woorden uit de tekst moeten we de betekenis raden. Met twee ervan maken we een spiegelelfje. Ingegeven door het labyrint, ontstaat ‘Dromen’.
dromen
spelen
Tenslotte krijgen we de werkelijke betekenis van de Deense woorden waarmee we nog een spiegelelfje moeten maken. Dat lukt me niet meer. Ik ben op en laat deze laatste opdracht aan me voorbij gaan. Het is genoeg.
Zwaar overprikkeld maar met een tevreden gevoel kijk ik terug op een bijzonder geslaagde en inspirerende middag. In eerste instantie vind ik het moeilijk om in een groep te schrijven volgens een aantal regels en binnen kaders.
Later merk ik dat het me juist het houvast, de inspiratie en de handvaten geeft, die ik nodig heb om mijn eigen schrijfweg verder te verkennen. Al met al is dit schrijfexperiment een lichtpuntje en zeker voor herhaling vatbaar!
Marloes blogt en twittert over lichtpuntjes, over de kleine dingen die het leven mooi maken. Het helpt haar om te gaan met hersenletsel en het overlijden van haar man. Hoe zwart het leven ook lijkt, er zijn altijd lichtpuntjes, dat is haar motto.
Niets missen?
| |
stuur door
Je eigen website maken!
|
| | login | | | laatste wijziging: 17-05-2012 |